Rahav – Mey Benosh

می بنوش و از لبانت می بنوشانم زیاد
تا بَرم غم‌های عالم را در آغوشت زِ یادروزگار
این حاکم خودرایِ فارغ از ثبات آنچه سخت آمد
به دست‌ آسان گرفت و پس نداد
بحث دوری و صبوری و مدارا کردن استوای بر من که ندارند
این سه با هم اتّحادعاقلی از عالِمی پرسید آزادی کجاست؟
گفت: آنجا که نباید پا به این دنیا نهاد!او که قبل از آمدن
ترکِ تماشا کرد و رفتجار زد دنیا تماشایی ندارد،
زنده بادحبّ و بغض و صحبت خوف و رجا
با اهل کنگوشِ نااهلان نمی‌باشد
بدهکارِ معادجای مسجد ساکنِ میخانه‌ام از این
به بعدتابِ هشیاری ندارد آدمِ بی اعتقاد