در هوای بی چگونگی با نوازندگی و خوانندگی سهراب پورناظری و علی قمصری
نویسنده خبر :
خلاصه خبر :
متن خبر :

 

تلاشی ستودنی برای روشن نگه داشتن چراغ موسیقی سنتی ایرانی و سازهای اصیل ایرانی

این شب ها کنسرتی در حال برگزاری اجرایی که حتی نامش را هم با شعری از شاعر قرن سوم؛ بایزید بسطامی؛ وام‌گرفته شده است.

روشن تر از خاموشی چراغی ندیدم
و سخنی به از بی سخنی نشنیدم
ساکن سرای سکوت شدم
و صدره ی صابری در پوشیدم
مرغی گشتم ;
چشم او,از یگانگی
پر او,از همیشگی
در هوای بی چگونگی می پریدم
کاسه ای بیاشامیدم که هرگز تا ابد
از تشنگی او سیراب نشدم

نام ایوان عطار کاخ سعد آباد تهران این شب ها در کنار نام در هوای بی چگونگی در شهر پیچیده و میزبان مخاطبان بسیاری است.
اجرای کم نقص و اتفاقی کم نظیر که  در تاریخ موسیقی ایران و احوال ناخوش این روزهایش، خوش میدرخشد.

بخش آغازین این کنسرت با تک نوازی های همزمان علی قمصری و سهراب پور ناظری آغاز شد.
و‌ در ادامه و در بخش های دیگر این کنسرت شاهد تک نوازی سازهایی نظیر تنبک توسط ( کامران منتظری)،عود  توسط ( علی قنبری) و چنگ توسط (نازلی بخشایش)
بودیم که فضای بی بدیلی را خلق می کرد.

خواندن تصنیف های اصیل ایرانی توسط علی قمصری و سهراب پور ناظری  و هم آوایی گروه ( کوارتت کانتات) قسمت های دیگری از اتفاقات این اجرا بودند.

از دیگر نکات حائز اهمیت این اجرا خواندن دکلمه ها و شعرهایی از شاعران کهن ایرانی ( مانند مولانا ) در فواصل بین اجراها بود و توجه و لذت علاقه مندان به اجرا دو جندان می کرد.

موضوع مهم و قابل توجهی که در این اجرا به چشم میخورد رنج سنی مخاطبین حاضر بود. طبیعتا هر زمان نام موسیقی سنتی و نواختن ساز و موسیقی بی کلام می آید همه انتظار دارند مخاطبین این اجرا افرادی با میانگین سنی بیشتر از ۳۰_۴۰ سال باشند اما شخصا شاهد حضور دختران و پسرانی بودم که شاید رنج سنی شان شاید مابین ۱۵ الی ۳۰ سال بود و با اشتیاق و ذوق فراوان به تماشای کنسرت نشستند و لذت میبردند.اتفاقاتی این چنین نوید آینده روشنی برای موسیقی سنتی ایرانی را می دهد.

این اجرای زیبا و پر اتفاق در ایستگاه پایانی با خواندن سرودی برای ایران و سیل تشویق ایستاده طرفداران به پایان رسید.

از دیدگاه من، این اجرا یک ضیافت موسیقیایی به تمام عیار است که به نوعی به هر ایرانی که دلش برای ایران و فرهنگ و هنر ایرانی می تپد توصیه میشود.

از جمله مهمان ارجمند و بزرگوار این اجرا می توان به سر کار خانم ژاله آموزگار (پژوهشگر ایرانی فرهنگ و زبان های باستانی) اشاره کرد.

طراحی صحنه و کارگردان هنری این کنسرت نیز بر عهده آقای رضا موسوی بود که الحق شاهد جلوهای بصری زیبایی بودیم.

شایان ذکر است این کنسرت با حمایت مجموعه « داریا همراه » با نوازندگی و خوانندگی سهراب پورناظری و علی قمصری از تاریخ ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در محوطه باز کاخ سعدآباد، ایوان عطار به روی صحنه رفته  و در حال حاضر این اجرا تا تاریخ ۹ تیر ماه ۱۴۰۲ تمدید شده است  و با توجه به استقبال مخاطبین و همراهی ان ها انتظار میرود که بازهم این اجرا در شب های آتی تمدید شود.

در انتها ببینده تصاویر زیبای این برنامه از نگاه دوربین «کیمیا ذکریا پور و ملیکا گلی» باشید.

خبرنگار :«کیمیا ذکریاپور»

رسانه خبری موسیقی گنج نوا
مجموعه گنج نوا (گانجا2موزیک) پایگاهی جهت اطلاع رسانی اخبار، گزارشها و تصاویر کنسرتها میباشد.
هیچ چیز در این دنیا به اندازه تلاش و پشتکار باعث رشد و موفقیت نمی‌ شود گنج نوا نیز با بهره مندی از عکاسان و خبرنگاران حوزه موسیقی و با تلاش و پشتکار سعی در پیشرفت موسیقی کشور دارد.
برچسب ها