متن ترانه سیاه دل گله ی کورها فقط دیوارهای اتاقم به صدام میده گوش
شدم مثل سایم یه مرد تیره تیره پوش
حتی نیازی نیس جنازه مو بکشید دوش
بیا سلامتی اصلالتمون بشین بنوش
بیا تا کوه یخ دل من بشه آب
نیاز دارم به اوج خشمت ,بشتاب
تبدیل به فریاد شو بگو به صدات
میتونی از حرفام بسازی یه کتاب
سالهاس شک دارم به هرچیزی تو عالمه
ساختم با این غم پنهانی که تو حالمه
کل شهرو پابه رهنه قدم زدم تا ببینم
خدا ؟...مگه این همه سال دعا کمه؟
زجه ها تو اسارته تار عنکبوتها
جستجو تو منشا زیر کنبد کبودها
با شب همراه شدم بدور از روزها
پی چشم میگردم تو گله ی کورها
بیا بزنیم به دل آشوبها
بیا ...دل نبند فریبن نورها
نجات دهنده نمیاد از دور دستها
میرم با کله تو گله ی کورها
باید عادت بدیم به تنمون سوزهارو
خودمون بخیه میزنیم پارگیه پوستهارو
...
صدای من آه قسم خورده به قعره
ناله هام دادن جاشونو به نعره
کسی نمیدونه درون ما چی میگذره
دعا میکنیم ولی داره کی میشنوه ؟
روبودیم روبروم شما برعکس شما
تن و دستامون شد کبود از دست شما
ماام درگیر همش روخط وارونگی
روز و شب جنگدیدیم برای آسودگی
کسی نمیدونه میریم جلو با قانونه کی
تو کابوس منی ،من بشم کابوس کی؟
تو مسیریم راه زیاده میرم پاپیاده
حتی باشه ظلمات حتی باشه تازیانه...
بدونه اینه بفهمیم سوده یا زیانه
قبل اینکه بشیم طعمه ی طمع تو آشیانه
ماتم مثل بختک داره طعم مارو میچشه
کی داره رو نقشه نقش مارو میکشه
توام بیا هم پیمان فانوس بشیم
دست به دست هم بدیم بعیده نابود بشیم
بیا بزنیم به دل آشوبها
بیا ...دل نبند فریبن نورها
نجات دهنده نمیاد از دور دستها
میرم با کله تو گله ی کورها
...
مینویسم میاد از قلم اشک
منم وحش منم خشم
پر از ای کاش پر از شک
خوردم ترک میکنم اینجا و ترک
سینم آتیش گرفت پر از مذاب بود
غرق بودم تو اشکم تو دستت کجا بود
من معتادم به مرفین تاریکیت
یه کورم نشون بده اگه کسی راهی دید
شما بدون هم بستر شدن زاییدید
نداشتید و به نداشته هاتون بالیدید
باید دوباره بسازیم از عمق پوسیدگی
از حیا برام نگو با متن پوشیدگی
بیا حمله ور شیم به شهر حماقت
تو کالبد شجاعت درود بر جسارت
بیا بزنیم به دل آشوبها
بیا ...دل نبند فریبن نورها
نجات دهنده نمیاد از دور دستها
میرم با کله تو گله ی کورها
