متن ترانه حسین حقیقی بعد تو روبرو طلوع صبح و پیش رو یه راه سخت
پشت سر نگاه کوه پیش رو ندای حق
بعد رفتن تو جنگ با نگاه و قلب شد
اما راه تو همیشه فاتح نبرد شد
قاب عکس تو نشان جاودانگی ماست
لبخند آخر تو دلداگی ماست
رفتی به عشق تو هزار لاله جان گرفت
هر لاله ای به رنگ خون دل عزا گرفت
رفتی ولی دردت هنوز توو سینه ی منه
این قلب نیست داغ توئه که داره میزنه
هر نیمه شب ساعت یک خوابم نمیبره
میرفتی و مقصد ولی برگشتنت نبود
این اولین از این جهان دل کندنت نبود
جز عشق ایران حاصل دل بستنت نبود
بعد تو این دنیا روز خوش ندید
واسه آدما عاشقی دیگه شد غریب
منتظر نشستم تا اینکه بیای
و ببینمت توو اون فتح قریب
رفتی ولی دردت هنوز توو سینه ی منه
این قلب نیست داغ توئه که داره میزنه
هر نیمه شب ساعت یک خوابم نمیبره
میرفتی و مقصد ولی برگشتنت نبود
این اولین از این جهان دل کندنت نبود
جز عشق ایران حاصل دل بستنت نبود
