Kiya – Negarina

نگارینا به هر تلخی، که می‌خواهی جوابم ده
اگر تلخست، شیرینست از آن لب هرچه فرمایی
شبی خوش هر که می‌خواهد که با جانان به روز آرد
بسی شب روز گرداند به تاریکی و تنهایی
فشردم با همه مستی به دل سنگ صبوری را
ز حال گریهٔ پنهان حکایت با سبو کردم
خیالت ساده‌دل‌تر بود و با ما از تو یکروتر
من این‌ها هردو با آیینهٔ دل روبه‌رو کردم
دی میان عاشقان ساقی و‌ مطرب میر بود
در هم‌افتادیم‌ زیرا زور گیراگیر بود
‌‌افتاب حسن، آن شب بود در اغوش ما
کر شدی گوش فلک ‌از بانگ‌ نوشا نوش ما
دی میان عاشقان ساقی و‌ مطرب میر بود
در هم‌افتادیم‌ زیرا زور گیراگیر بود
درميان آمد به رقص از آسمان چرخی بساخت
درسماع عشق چندان چرخ زد تا خویش باخت
چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به دردِ خویش خو کردم
چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جست‌وجو کردم
صفایی بود دیشب با خیالت خلوتِ ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم