Milad Aliabadi – Parbasteh

نه کسی آید به برم ، نه ز کس باشد خبرم
به خدا هر جا گذرم ، تو جلوه گری
سوی تو آورده دلم ، به بلا خو کرده دلم
ز غمت پرورده دلم ، ای رشک پری
به خدا دلخواه منی ، به شب من ماه منی
ز چه رو جانکاه منی ، صبرم ببری
تو مرو از محفل من ، دل من شد قاتل من
تو مجو از این دل من ، دیوانه تری
چون برق بلایی ، در خرمن مایی
به بلا کشی ام چو بیایی
از آفت جانم ، دوری نتوانم
تو بگو تو بگو چه بلایی
چون برق بلایی ، در خرمن مایی
به بلا کشی ام چو بیایی
از آفت جانم ، دوری نتوانم
تو بگو تو بگو چه بلایی
نقش رخت نرود نفسی از یادم
از چه به گوش دلت نرسد فریادم
چو برای تو زنده منم ، به هوای تو زنده منم
تا کی عاشق زار بلاکش تو
بسوزد از غم عشق و از آتش تو
دردا دل به تو بستم و غافل از این
که آتشین بود این عشق سرکش تو
خونم را میریزی ، تو با رقیب من آمیزی
ز من چو بخت من بگریزی ، ز آه من نمیپرهیزی
ماه منی ، تو آرزوی دلخواه منی
اگرچه عشق جانکاه منی ، جدا ز من کجایی
گر نفسی ، به درد بی کرانم برسی
نمی دهی دل خود به کسی ، اگر چه بی وفایی