Ali Kashani – Haman Shab

همان شب
همان شب که آدم سرشک غمش را
به طوفانی از گریه ها بخشید
به دریا سپارد همه شکوه هایش
چو مستی که بی‌می ، غزل نوشید
به رسم گذشتن ز عطر حضورت
که یک پینه شد داغ آن رویا
همان شب که رفتی, نمانده به جز
رد شکل عبور از تن ِدریا
تصویرت را
شکل چشمت را
عطر مستت را
پر کن از خالی قاب عکست را
حالا که رها از تنم شده ای
قلب خونم را بی بدن بگذار
سرنوشت تاری محزون
نغمه خوانی بی مهمان است
بارشی از ابر اندوه
اشک و آتش در عصیان است
تصویرت را
شکل چشمت را
عطر مستت را
پر کن از خالی قاب عکست را