Nami Abdollahi – Khab Didam

خواب دیدوم که جِلبیل نخیت پر خونه ماه بانو
تا که از خواب پریدوم دیدوم لب ساحل پر دوده ماه بانو
همه نخلا کلافه ناخدای لِنچمون چرا صید شد
یهو دیدوم یه چوکی روی تابِ لب ساحل خنده‌هاش غیب شد
دلمو گرفته دریا اَ همویی که عزیزِن
اِددی گَپ بو غم بندِر چجوری اشکو نریزِن
ای جنوب کاکای جنگِن
ای جنوب دادای خندَن
جون مُدا قد یک کشور
واسه ما دنیا یه تنگه‌اَن
تو که دوری جنگ واست همش حرفِ تند و تیزه
اگه مردی بدو بندِر بعد بگَ بمبم بیریزه