متن ترانه جواد ایرانی دنیای بی رحم دنیا چه تاریک؛دنیا چه سرده
دنیا چه نامرد؛بازار درده
دنیا چه بیرحم؛دنیا شلوغه
عشق و محبت ؛اینجا دروغه
توی یه باغی، نزدیک تهرون
تنها و غمگین ،جون میکنه اون
اونجا پر از گل، پر از درخته
وقت جدائی ،اما چه سخته
روی یه نیمکت ،میون اون باغ
یه مادر پیر، با اشکای داغ
چشمش به در موند،تاکه شب اومد
حتی یه عابر ، پیشش نیومد
قلب شکسته؛ قد خمیده
تو سایه ی شب ،چیزی رو دیده
اما نبودش جز؛ خواب و رویا
بیچاره مادر؛ باز مونده تنها
بازم می افته؛ یاد قدیما
فرهاد و نرگس؛ لیلا و سیما
بازم تو خونه؛ دورش نشستند
قفل دلش رو ؛رو غصه بستند
می افته یاد؛ اون روز آخر
رگبار گریه؛ اونجا دم در
میگه خدایا؛ من زنده هستم
من تشنه ی عشق؛ من بنده هستم
