متن ترانه نیما سرمستی پاییز پایه ی شیطونیام بود ولی از خودش میترسید
میشد از نوعه نگاهش حرفه تو دلش رو فهمید
گاهی لجباز مثه بارون میچکه تو قلبه
کوچه گاهی آبانیه مثله گلای پاییز باغچه
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
من قراره رفتنیشم مثله قطره سمت دریا
اون میخواد ساده بمونه تویه نارنجیه برگا
من قراره پا بگیرم تویه دنیای حقیقی ولی
اون میخواد بمونه تو خودش به هر طریقی
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
قهره با من به گمونم دوست خوبو مهربونم
میگم عاشقش می مونم ولی باورش نمیشه
