Omid Nemati – Faramooshiha

متن ترانه امید نعمتی فراموشیها دشت‌ها نام تو را می‌گویند کوه‌ها شعر مرا می‌خوانند
کوه‌ باید شد و ماند رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند..
در من این جلوه‌ی اندوه ز چیست؟
در تو این قصه‌ی پرهیز که چه؟
در من این شعله‌ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه؟
آشیان تهی ‌دست مرا
مرغ دستان تو پر می‌سازند
آه مگذار..
آه مگذار که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد
به فراموشی ها بسپارد
در میان منو تو فاصله‌هاست
می‌توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
می‌توان از میان فاصله‌ها را برداشت
دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله‌هاست
تو به اندازه‌ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه‌ی زیبایی تو غمگینم
سینه‌ام آینه‌ای‌ است با غباری از غم
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار..
آشیان تهی ‌دست مرا
مرغ دستان تو پر می‌سازند
آه مگذار..
آه مگذار که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد
به فراموشی ها بسپارد