متن ترانه علیرضا موسوی روزگار رفتن همیشه بهترین راهه
وقتی دلی واسه موندن نیست
وقتیکه سردی خوب میفهمم
قلبت دیگه اندازه ی من نیست
دستات سهم دست سردم بود
سهمم رو به دستاش بخشیدی
هی قلبمو زنجیر میکردم
هی کمترو کمتر منو دیدی
روزگار بی تو منو کجا میبره
وقتی بی تو میلی به دنیا ندارم
عشقتو آرامش دنیای من بود
بی تو باید این تنو تنها بذارم
یخ زد نگاهم توو زمستونت
اما نگاهت پر نزد تا من
قلبم ی چیزایی رو حس میکرد
از سردی دستات اما من
رفتن همیشه بهترین راهه
با اینکه قلبم سخت درگیره
از کل دنیا سهم من بودی
کی سهممو آغوش میگیره
روزگار بی تو منو کجا میبره
وقتی بی تو میلی به دنیا ندارم
عشقتو آرامش دنیای من بود
بی تو باید این تنو تنها بذارم
روزگار بی تو منو کجا میبره
وقتی بی تو میلی به دنیا ندارم
عشقتو آرامش دنیای من بود
بی تو باید این تنو تنها بذارم
