متن ترانه یوناس محمدی یکی تار مو زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چهار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه ای در آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چون ماه نو
رو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
حافظ حافظ هر آنکه عشق نورزید و
وصل خواست
احرام تو به کعبه ی دل بی وضو ببست
بی وضو ببست
بی وضو ببست
ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت
این نقشها نگر که چه خوش در کدو ببست
یارب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعره های قلقش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت که در پرده ی سماع
بر اهل وجد و حال در های و هو ببست
حافظ حافظ هر آنکه عشق نورزید و
وصل خواست
احرام تو به کعبه ی دل بی وضو ببست
بی وضو ببست
بی وضو ببست
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چهار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافه ای در آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چون ماه نو
رو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست
حافظ حافظ هر آنکه عشق نورزید و
وصل خواست
احرام تو به کعبه ی دل بی وضو ببست
بی وضو ببست
بی وضو ببست
