Amir Haghighat – Raftegan

اینجا کسی چشم‌انتظار خنده‌هایت بود، رفتی
ای آرزوی رفته‌ی من زود رفتی
بی تو تمام لحظه‌هایم، غرق درد است
شب‌های دلگیرِ پس از تو آه، سرد است
با شانه‌های بی‌قرارم دست گرمت مهربان بود
درد تو، ای دردت به جانم، بی‌امان بود
آن غصه‌های بی مدارا، یادم نرفته
آن گریه‌های بی‌صدا ، یادم نرفته
از عطر تو خالی شده
این خانه‌ی تنها
بردی تو با خود
جان من را
گل‌های سرخی می‌گذارم
روی مزارت
وقتی دل من می‌شود باز
بی‌قرارت
با‌ قاب عکس تو
هر شب سخن گفتم
از درد بی رحمِ
تنها شدن گفتم
آدم در این دنیا
خیلی دلش تنهاست
دنیای آدم‌ها
زندان رفتن‌هاست