متن ترانه علی بنیادی موج اروند موج اروند تووی مغزم زد
خاطراتی که خیس می خوردند
تووی عمق نگاه نمناکت
خنده هایم برات می مردند
سازش قفل ها و چاقوها
ذبح داغ گوزن ها در رکس
رقص تو با لباس مشکی و
گریه ات تووی باشگاه انکس
باز هی می کند تورا خالی
بازوان سیاه سمبوها
زجه ی دلنواز کِشدارت
وسط ریتم ضرب و تیمپوها
رقص بی ربط تیر با بدنت
نعره ی فالش بُمب تووی سرت
فکر برگشت لحظه ها به عقب
وسط هِقُ هِقِ بی ثمرت
نیستی شکل خانه ای خالیست
پرت از انفجار نزدیکی
زیر یک نخل زرد می پوسد
نعش یک شهر تووی تاریکی
انتظار طلوع خوشحالت
انتظاری که داشت سر می رفت
هَوَسِ مرگ تووی بهمنشیر
پَرِش از جِسرِ ایستگاه هفت
خاک مرده نشسته بر بدنت
جبر کردست آه سنگین را
نمکِ روی زخم های تنت
اشک کردست آب شیرین را
غصه ی دیگران درون دلت
می کند تووی روزگارت زهر
تکه ای از وجود خسته ی توست
نور چشمان توست ؛ خرمشهر
خیلی دلنشین و غمگین بود