Rahav – Tahamol Kon

زمین سرد و زمان سرد و وطن دلگیر و ویران است
وطن گودالِ خونینی پُر از نعشِ جوانان است
چه دلخون است ابری که فرو خورده‌ست بغضش را
چه دلگیر آن زمینی که سیه‌پوشِ درختان است
صدای تیر می‌آید طنین درد می‌پیچد
چه دارویی برای این همه اندوه درمان است
خدا خواب است و بیداران خدایی می‌کنند اما
وطن، پیروزِ میدانی و رمزت نامِ ایران است