Rahav – Khabe Paridan

با یقین پیش نرفت عاقبت تردیدم
خو گرفتم به قفس خواب پریدن دیدم
خواب آشفته اگر قابلِ تعبیر نبود
از کسی پرسشِ بیهوده نمی‌پرسیدم
خواب دیدم که زمین تشنه به فریاد آمد
من شدم ابرِ سیاهی و بر آن باریدم
پشت دوازه‌ی این شهر اجل خوابیده
پس دگر بی‌جهت از مرگ نترسانیدم
بِگُذارید بمیرم که اگرچه عمری‌ست
زنده در گورِ مصیب‌زدگان خوابیدم
این جهان جای عجیبی‌ست به وقتِ شادی
گریه کردم، و به هنگام عزا رقصیدم
راز این خانه نفهمید و نمی‌فهمد کس
من هم اندازه‌ی این نکته فقط فهمیدم